Odławianie kun

 

Odławianie kun

Dawniej kuny udomawiało się, aby walczyły z gryzoniami. Dziś jest wręcz odwrotnie i wiele osób szuka sposobów na pozbycie się z otoczenia niechcianych gości. Jakie mogą powodować szkody? Choć kuny atakują niewielkie szkodniki bytujące w gospodarstwach, czasami stanowią zagrożenie dla małych psów, ptactwa i jaj. Często żerują więc w kurnikach i gołębnikach. Problem z kunami dotyczy także upraw drzew owocowych, gdyż zwierzęta te odżywiają się również owocami. Jest jeszcze jeden problem związany z ich bytowaniem w domu - kuny niszczą przedmioty oraz powodują hałas, który bywa bardzo uciążliwy.

Jak pozbyć się kun?

Kuny są zwierzętami o smukłej budowie, bardzo zwinnymi, które trudno jest po prostu złapać i wynieść z domu. Dlatego właściciele gospodarstwa, w których zdążyły się zadomowi

, mają nie lada problem. Z biegiem lat wymyślono jednak sposoby na pozbycie się tych uciążliwych szkodników. Pierwszym, bardzo prostym, jest zakup zwierzęcia silniejszego od kuny, którego ta zwyczajnie się boi, więc ucieka z gospodarstwa - jest nim duży pies lub kot. Kolejnym sposobem jest zastawianie pułapek albo kupno odstraszaczy, które mają trzymać kuny z daleka od domostwa np. dzięki ultradźwiękom. Sposoby te warto wypróbować, jednak ich skuteczność jest sprawą dyskusyjną i często kuny nadal bytują w pobliżu domu. Dlatego dobrym pomysłem jest skorzystanie z usług profesjonalnej ekipy, która pomaga w odławianiu kun. Zalet takiego rozwiązania jest wiele - pozbycie się z domu szkodnika jest proste, szybkie, oparte na wiedzy i doświadczeniu osób, które się tym zajmują.

Nowoczesne pułapki na kuny

Obecnie z powodzeniem stosowane są pułapki żywołowne - to oznacza, że kuny zostają schwytane, ale nie uśmiercone. Ich skuteczność jest bardzo wysoka, bo złapanie jednego osobnika skutkuje wyniesieniem się z domu całej rodziny.

Profilaktycznie można natomiast zastosować odstraszacze kun - dźwiękowe lub świetlne. Dzięki nim kuny nie będą chciały zadomowić się na posesji. Kiedy jednak kuny już zdążyły zasiedlić teren, samo odstraszanie to zbyt mało i potrzebne jest także odławianie. Dzięki prostym metodom zwierzęta te przestaną już wyrządzać szkody i umożliwią nam spokojny sen.

Odławianie kun

odławianie kun zdjęcia

Odławianie lisów

odławianie lisów

Odławianie lisów

Lisy bywają ogromnym problemem dla gospodarstw. Szybkość, zwinność, inteligencja oraz doskonale wyostrzone zmysły czynią z lisa doskonałego myśliwego.

Jego dieta jest bardzo zróżnicowana - lis lubi zarówno rośliny, jak i inne zwierzęta: ryby, kury, zające, gryzonie. Dlaczego lisów jest coraz więcej? Otóż obecnie dzięki szczepionkom lisy znacznie rzadziej chorują na wściekliznę (wodowstręt), nie organizuje się także polowań w celu zdobycia ich cennych futer, gdyż po pierwsze nie są już tak popularne, po drugie - funkcjonują specjalne hodowle lisów. Nie wszyscy jednak cieszą się ze zwiększenia ich populacji, szczególnie wówczas, gdy atakują inne zwierzęta lub nawet ludzi.

Jakiego typu zagrożenie stanowią lisy?

Strach przed lisami wiąże się głównie z wścieklizną. To śmiertelna choroba, na którą nie ma leku. U osób, u których zdążą rozwinąć się jej objawy, przeważnie w ciągu kilku dni następuje zgon. W przypadku braku objawów podaje się szczepionki i antytoksyny, które są w stanie uratować życie. Do zarażenie dochodzi poprzez ugryzienie, pokąsanie lub poślinienie przez zakażone zwierzę. Na szczęście dziś ryzyko związane z zakażeniem wścieklizną przez lisa jest znacznie zredukowane dzięki szczepionkom. Niemniej, lisy są źródłem innego problemu dla gospodarstw, polując na kury, gęsi czy bażanty. Lisy są w tej chwili na tyle oswojone, że przestały się bać ludzi i zwierząt. Kiedy natomiast na polowanie wybiera się samica, która musi wykarmić młode, jest bardzo zdeterminowana, żeby zdobyć dla nich pokarm i trudno jest ją odstraszyć.

Odławianie lisów - skuteczny sposób na pozbycie się agresorów

Kiedy lisy zaczynają wyrządzać szkody, trzeba je odseparować od potencjalnych ofiar. To niestety bywa bardzo trudne. Często nie pomagają nawet ogrodzenia elektryczne albo urządzenia ultradźwiękowe. Wówczas najlepszym pomysłem jest wynajęcie firmy specjalizującej się w odławianiu lisów. Akcje polegają na chwytaniu zwierząt do specjalnych pułapek, tymczasowym usypianiu i wywożeniu. Lisy budzi się dopiero na terenie, na którym nie stanowią zagrożenia. Metoda ta została wymyślona po to, aby uniknąć odstrzału i obecnie ma częste zastosowanie.

Sprzątanie po zmarłym

Sprzątanie po zmarłym

Śmierć jest dla nas wszystkich trudnym wydarzeniem w życiu. Zawsze niesie za sobą smutek, żal i pustkę. Niespodziewanie spada na członków rodziny mnóstwo obowiązków związanych z ostatnim pożegnaniem ze zmarłym. Niestety nie tylko to jest związane ze śmiercią, bowiem należy po nim uporządkować wszystkie niedokończone sprawy, a także na rodzinie, bądź bliskich osobach spoczywa obowiązek sprzątania po zmarłym.

Sprzątanie po zmarłym dotyczy usług związanych z oczyszczeniem mieszkania, domu,
czy samochodu, gdzie ciało zmarłego przebywało jakiś czas zanim zostało znalezione.
Jest to szczególnie niebezpieczna czynność, ponieważ po śmierci człowieka we wszystkich jego komórkach tworzy się trupi jad.

Trupi jad to niezwykle trująca substancja określana nazwą ptomainy, zalicza się do niej putrescynę oraz kadawerynę. Powstaje w procesie gnilnym białka w zwłokach. Jest to oleista, bezbarwna ciecz o nieprzyjemnym zapachu. Bardzo szkodliwa dla zdrowia, ponieważ uszkadza układ krążenia. W związku z ryzykiem zatrucia trupim jadem nie należy samodzielnie dokonywać dezynfekcji miejsca, w którym ciało zmarłego przebywało.

Jak powinno wyglądać sprzątanie po osobie zmarłej?

Sprzątanie po zmarłym powinno odbywać się w specjalnych warunkach. Pracownik firmy dezynfekującej jest wyposażony w specjalny kombinezon, maskę i okulary, gdyż grozi mu zatrucie nie tylko trupim jadem, ale również chorobą zakaźną, na którą zmarły mógł umrzeć. Dlatego bardzo ważny dla firmy oczyszczającej jest kontakt z najbliższymi osobami, które udzielą informacji dotyczącej stanu zdrowia zmarłego tuż przed śmiercią, aby móc się dodatkowo zabezpieczyć, a także zabezpieczyć miejsce śmierci zmarłego ze względu na przyczynę jego zgonu.

Należy często opróżnić pomieszczenie z mebli, dywanów, obrazów, śmieci i innych rzeczy, które zmarły miał w swoim mieszkaniu, a następnie przekazać je do utylizacji. Usunąć nieprzyjemny zapach, a także wszystkie pozostałości po zmarłym, w tym płyny ustrojowe. Wyczyścić ściany, podłogi, okna, drzwi, a także sufit. W końcowych etapach procesu sprzątania po zmarłym jest ozonowanie (gaz ozon O3 jest jednym z najsilniejszych utleniaczy, który pod względem biologicznym i chemicznym pozwala uzyskać środowisko sterylne
oraz bezpieczne od wszelkiego rodzaju owadów i substancji niebezpiecznych znajdujących się w powietrzu).

Sprzątanie po zmarłym powinna przeprowadzić wyspecjalizowana firma, której pracownicy są odpowiednio wyposażeni i wykwalifikowani.

TAGI: Sprzątanie po zgonie, dezynfekcja po trupie, firma sprzątająca po osobie zmarłej, sprzątanie miejsc zgonu, 

Fumigacja drewna na eksport

Fumigacja Drewna na eksport

Fumigacja eksportowa – proces, dzięki któremu zwalczane są szkodniki drewna, zboża, bądź opakowań, w których dany produkt musi zostać przewieziony w transporcie międzynarodowym poza granicę Unii Europejskiej oraz w niektórych krajach członkowskich (np. Portugalia, Hiszpania). Często przetransportowane produkty są wykorzystywane powtórnie, wielokrotnie naprawiane lub odrestaurowywane, więc trudno jest ustalić miejsce pochodzenia każdego z elementów towaru. Fumigacja eksportowa ma na celu zatrzymanie rozprzestrzeniania się owadów, gryzoni w formie jajeczek, larw czy zarodników.
Aby uniknąć negatywnych oddziaływań na stan zdrowia lasów i bioróżnorodność środowiska, wprowadzono standardy międzynarodowe, które opracowują najbardziej korzystne i przyjazne dla środowiska zabiegi.

Fumigacja międzynarodowa:

Fumigacja wykonywana jest poprzez namiotowanie, czyli zamknięcie wyrobu w szczelnym pomieszczeniu, do którego pod wpływem ciśnienia wtłaczany jest fumigator. Metoda ta, jest również stosowana podczas likwidacji insektów (np. much, szerszeni), wprowadza się niewielkie elektorofumigatory, które emitują opary owadobójcze, nieszkodliwe dla człowieka. Największą zaletą tego procesu jest skuteczność w zwalczaniu szkodników bez szkody dla fumigowanego materiału. W ostatecznym procesie fumigacji wypala się logo IPPC, które przypomina kłos zboża, a także informację o sposobie odkażenia danego produktu.
Są to symbole:

  • HT (heat treatment) – wysuszone komorowo w wysokiej temperaturze w danym czasie.

  • DB (debarked) – mechaniczna obróbka usuwająca pozostałość kory drzewnej.

  • * MB (metyl bromie) – gazowanie bromkiem metylu.

*Gazowanie bromkiem metylu CH2Br2 obecnie jest ograniczone i zastępowane innymi środkami fitosanitarnymi, ponieważ jest to substancja zubożająca powłokę ozonową,
co powoduje efekt cieplarniany.

W Polsce najczęściej stosowana fumigacja to działanie termiczne (fumigacja eksportowa) wygrzewanie drewna w temp. 56 stopni.

Fumigacja Palet drewnianych - fumigacja na eksport.

Co najczęściej podlega fumigacji.

  1. Opakowania drewniane
  2. Palety drewniane na eksport
  3. Drewno fumigowane
  4. Fumigacja fitosanitarna drewnianych bębnów do kabli
  5. Fumigacja drewnianych stelaży i ram.

TAGI: Fumigacja na eksport, Fumigacja palet drewnianych, Fumigowane drewniane opakowania. 

Skorek pospolity

Skorek pospolity

Skorek pospolity znany szerzej jako zausznik to wyjątkowo powszechny owad. Z naszego artykułu dowiecie się czym jest zausznik, jakie są inne nazwy zausznika, jak wygląda zausznik, gdzie żyje zausznik, co jedzą zauszniki, jak wygląda rozwój zauszników, jak zwalczać zauszniki, jak się pozbyć zauszników, jak rozwiązać problem z zausznikami, co przyciąga zauszniki, jak się pozbyć szczypawek, jak rozwiązać problemy z zausznikami, jak rozwiązać problemy ze szczypawkami.

Czym jest skorek pospolity

Skorek pospolity to wszystkożerny owad z rodziny skorkowatych. Skorkowate to licząca około 500 gatunków rodzina owadów uskrzydlonych. Charakterystyczną cechą tej grupy owadów jest parzysty aparat kopulacyjny występujący wśród samców skorkowatych.

Potoczne nazwy skorka pospolitego

Skorek pospolity ma wiele nazw potocznych. Bywa nazywane zausznikiem, szczypawką, korcem lub szczypawicą.

Morfologia skorka pospolitego

Ciało skorka pospolitego jest płaskie i wydłużone. Ma ono od 9 do 16 milimetrów długości. Skorek pospolity posiada słabo wykształcone, błoniaste skrzydła, które pokryte są skórzastymi okrywami. Na składającym się z jedenastu segmentów odwłoku skorka pospolitego znajdują się cęgowate przysadki nazywane cęgami. Na podstawie ich kształtu można rozpoznać płeć skorka pospolitego Cęgi samic skorka pospolitego są proste. Cęgi samców skorka pospolitego są zagięte i mocne. Służą im one do obrony. Mimo posiadania skrzydeł skorki pospolite rzadko latają. Zazwyczaj biegają.

Występowanie skorka pospolitego

Skorek to owad pospolity na terenie całej polski. Szczególnie często występuje w ciemnych i wilgotnych miejscach takich jak piwnice i magazyny. Poza ludzkimi siedzibami skorki występują pod kamieniami, pod butwiejącymi liśćmi, pod ściętymi pniakami, pod stosami drewna, w odpadkach, w budkach lęgowych, dziuplach, gniazdach ptaków i pod korą oraz w wierzchniej warstwie gleby. Skorki pospolite zazwyczaj występują w grupach liczących od kilku do kilkunastu osobników. Skorki zimują w wierzchniej warstwie gleby lub w pomieszczeniach. Często zimują w grupach.

Żerowanie skorka pospolitego

Skorki pospolite żywią się roztoczami, małymi owadami i cząstkami roślin. Wśród owadów na które polują skorki pospolite są między innymi mszyce i małe gąsiennice. Skorki pospolite żerują głównie w nocy.

Rozwój skorka pospolitego

Samice skorka pospolitego składają jaja w wygrzebanych przez siebie norkach lub szparach. Larwy skorka pospolitego wylęgają się z jaj po 5-6 tygodniach. Tym co wyróżnia skorki pospolite na tle większości owadów jest fakt, że samice skorków pospolitych opiekują się swoim potomstwem oraz jajami z których ma się ono wykluć. Samica skorka pospolitego regularnie czyści jaja, usuwa z nich pleśń, reguluje temperaturę komory w których przebywają i i chronią je przed wrogami. Dzięki temu, że samice skorka pospolitego opiekują się larwami larwy skorków pospolitych mogą pozostać w ukryciu aż do drugiej wylinki. Chronione są również larwy skorków pospolitych które opuściły już miejsce wyjścia z jaj, ale często do niego wracają.

Postać dorosła skorka pospolitego pod względem wyglądu nie różni się w znaczący sposób od larw skorka pospolitego. Główne różnice polegają na tym, że larwy skorka pospolitego są odrobinę jaśniejsze od postaci dorosłych skorka pospolitego i nie posiadają tarczek skrzydłowych.

Inne gatunki skorkowatych występujące w Polsce

W Polsce oprócz skorka pospolitego występuje jeszcze dwóch przedstawicieli rodziny skorkowatych: kikutniczka pospolita i apterygida media. Podejrzewa się, że na terenie Polski mogą występować również zaliczane do skorkowatych Anechura bipunctata i Chelidura transsilvanica.

Kikutniczka pospolita znana jest też jako kusokrywka. Jej ciało jest krępe i rozszerza się pośrodku. Przedplecze kikutniczki pospolitej jest prostokątne, a pokrywy silnie skrócone. Kikutniczki pospolite nie posiadają skrzydeł. Samice kikutniczki pospolitej różnią się od samców wyglądem szczypiec. Szczypce samic kikutniczki pospolitej są proste, a szczypce samców łukowato wygięte. Kikutniczka pospolita lubi cień i wilgoć. Żeruje głównie nocą. Najczęściej znaleźć ją można pod kamieniami w ściółce leśnej i na drzewach. Samice kikutniczki pospolitej najczęściej składają jaja w w korytarzach, które kopią w wilgotnej glebie. Samice kikutniczki pospolitej podobnie jak samice skorka pospolitego opiekują się swoim potomstwem.

Apterygida media jest na terenie Polski gatunkiem bardzo rzadkim. Występuje głównie w okolicach zbiorników wodnych. Apterygida media ma wysmukła, krępe i owłosione ciało. Czułki składają się z dwunastu członów. Przedplecze kształtem przypomina kwadrat. Pokrywy Apterygida media są dobrze wyksztalcone. Apterygida media nie posiada skrzydeł. Szczypce Apterygida media są słabo wykształcone i wysmukłe. Samce Apterygida media można odróżnić od samic tym, że ich szczypce są ząbkowane po stronie wewnętrznej.

Problemy ze skorkami pospolitymi

Skorki pospolite często przedostają się do wnętrza pomieszczeń. Nawet niewielkie szczeliny wystarczą by te owady dostały się do wnętrza domu. Skorki pospolite które dostaną się do wnętrza domu lub mieszkania znaleźć można w posłaniach, meblach, doniczkach i pieczywie w które się wgryzają. Wbrew temu co głoszą legendy owady te nie wchodzą do uszu.

Skorki pospolite często uszkadzają plony. Powodują szkody w uprawach fasoli, cynii, aksamitek, dalii i buraków. Wyjadają miąższ gruszek i jabłek.

Z drugiej strony skorki pospolite jako owady częściowo drapieżne zjadają różne gatunki żywiących się roślinami owadów i roztoczy.

Zwalczanie skorków

Istnieje wiele metod zwalczania skorków pospolitych. Najprostszą z nich jest zmienienie otoczenia naszego domu w taki sposób, aby nie sprzyjało ono występowaniu skorka pospolitego. Należy usunąć z niego:

  • leżące na ziemi liście
  • próchniejące drewno
  • chwasty
  • ściętą trawę
  • kamienie

Należy zadbać też o to, aby wnętrza naszych domów nie były zawilgocone. Wewnątrz pomieszczeń nie należy używać lamp rtęciowych wydzielających promienie UV ponieważ przyciągają one owady. Lepiej zastąpić je niewydzielającymi promieni UV lampami sodowymi.

Dobrym sposobem na skorki pospolite są pułapki w postaci małych pudełek z otworami wejściowymi wypełnione otrębami lub płatkami owsianymi. Można zakupić też gotowe pułapki na skorki pospolite. Skorki pospolite które dostaną się do wnętrza pomieszczeń wystarczy zamieść i wyrzucić. Trucie skorków pospolitych które dostały się do mieszkania zazwyczaj nie jest konieczne ponieważ zwykle same giną one z głodu.

Wołek zbożowy

Wołek zbożowy

Gazowanie zboża, fumigacja nasion, zwalczanie wołka zbożowego, fumigacja zboża.

Wołek zbożowy, dezynsekcja, oprysk na robaka.

Anatomia owada.

Niewielki chrząszcz , od 2-5 mm długości, w kolorze od jasnobrązowego do czarnego. Intensywność koloru zależy od wieku, chrząszcze tuz po wyjściu z poczwarki są słomkowo brązowe. Ciało chrząszcza jest smukłe, głowa zakończona ryjkiem, okrągłym w przekroju poprzecznym. Czułki zgięte kolankowato z największym ostatnim członem, pokrytym drobnymi włoskami czuciowymi na szczycie. Przedplecze wydłużone, pokryte drobnymi, elipsowatymi dołkami. W każdym dołku znajduje się szczecinka. Na pokrywach dołki ułożone w wyraźne, podłużne rzędy. Pokrywy zrośnięte wzdłuż szwu, brak skrzydeł lotnych. Słabo zaznaczony dymorfizm płciowy – u samców ryjek jest krótszy i grubszy oraz wygięte w dół ostatnie segmenty ciała.

Rozwój Wołka Zbożowego

Jaja wołków są owalnego kształtu, ścięte na jednym końcu, białe i lśniące. Mają od 0,6 – 0,8 mm długości oraz 0,2 – 0,3 mm szerokości. Beznoga, łukowato wygięta larwa osiąga do 2,5 mm długości. Ma białe, pofałdowane ciało z brązowymi szczękami. Brak wyraźnie zaznaczonej segmentacji. Poczwarka typu wolnego, spoczywa wewnątrz ziarna. W budowie można wyróżnić ryjek, pokrywy i odnóża oraz małe zawiązki skrzydeł lotnych. Po wyjściu z poczwarki chrząszcze pozostają wewnątrz ziarna. Po kilku dniach rozpoczynają kopulację i składanie jaj. Długość życia wołków jest uzależniona przede wszystkim od wilgotności powietrza, w mniejszym stopniu od temperatury otoczenia, i tak np:

  • Przy wilgotności 75% i temp. 29*C – wołki żyją ok. 5 miesięcy
  • Przy wilgotności 75% i temp. 21*C – wołki żyją ok. 12 miesięcy
  • Przy wilgotności 100% i temp. 5 – 6*C, bez pokarmu – wołki żyją ok. 166 dni
  • Przy wilgotności 0 – 10% - wołki żyją 13 dni

Jak szybko rozmnaża się wołek?

W celu złożenia jaja samica wygryza w ziarnie dziurę, składa jajo wewnątrz, po czym zakleja otwór szybko twardniejącą, przezroczystą substancją. Substancja ta służy do ochrony jaja przed czynnikami zewnętrznymi oraz działa jak chemiczny sygnał przeciwdziałający przegęszczeniu populacji. Zdarza się, że samica robi w ziarnie kilka otworów, które pozostawia zaklejone, mimo, iż jajo jest złożone tylko w jednym otworze. Samica składa 1 – 9 jaj w ciągu dnia, w sumie około 150. Jaja umieszczone są przeważnie w części grzbietowej i wierzchołkowej ziarna, rzadziej w okolicy zarodka. Cały rozwój larwy odbywa się wewnątrz ziarna. Prowadzi to do ukrytego porażenia ziarna. W przypadku, gdy w jednym ziarnie znajdą się dwa jaja, rozwija się tylko jedna larwa. Wyjątkiem jest ziarno kukurydzy, w którym może rozwinąć się kilka larw. Do rozwoju larw potrzebne są całe ziarna, w produktach drobno zmielonych larwy nie mogą się rozwijać. W ciągu 21 dni każda larwa czterokrotnie linieje, później przepoczwarza się. Całkowity cykl rozwojowy jednego pokolenia trwa w warunkach optymalnych (wilgotność względna 85 – 95% , temperatura 28*C) 26,5 dnia. W warunkach niesprzyjających (zbyt niska temperatura) może przedłużyć się do 150 – 200 dni. Wciągu roku przeciętnie rozwija się od 2 do 3 pokoleń. W pomieszczeniach ogrzewanych liczba ta może znacznie wzrosnąć, nawet do 10 pokoleń w ciągu roku. Gatunek bardzo szybko zwiększa swoją liczebność, potomstwo jednej pary może wzrosnąć w szóstym pokoleniu nawet do 8 168 202 osobników.

Znaczenie gospodarcze wołka zbożowego

Przedstawiciele gatunku są odporni na działanie wysokich i niskich temperatur, w temperaturze około 6 – 10*C mogą żyć bardzo długo, ale nie mogą się rozmnażać.

Zwalczanie wołka. Szkodniki magazynowe

Najlepszym pokarmem dla larw są różne gatunki zbóż:

      • Pszenica
      • Jęczmień łuskany i niełuskany
      • Żyto
      • Owies łuskany
      • Kukurydza
      • Ryż
      • Gryka
      • Żołędzie

Wołki mogą przez długi czas żerować w rozdrobnionych – zmielonych ziarnach zbóż, jednak w takich warunkach larwy nie rozwijają się. Wołki bytują, żerują i rozmnażają się w głębszych warstwach zboża, unikają światła. Po nadmiernym przesuszeniu ziarna lub w przypadku przegęszczenia populacji migrują z porażonego zboża.

Zwalczanie wołka

Wołki zbożowe to gatunek występujący powszechnie w strefie klimatu umiarkowanego, przystosowany do bytowania w pomieszczeniach zamkniętych. Pospolity szkodnik niszczący ziarno w różnego rodzaju magazynach: silosach, magazynach płaskich czy składach gospodarczych. Jedną z metod walki z wołkiem zbożowym jest zabezpieczenie ziarna preparatem K-Obiol – 25 SC lub – w przypadku inwazji szkodników – fumigacja, gazowanie zboża.

TAGI: Wołek zbożowy, zwalczanie wołka, chrząszcz w zbożu, robaki szkodniki magazynowe, 

Przykrótek półskrzydły

Przykrótek półskrzydły (Carpophilius hemipterus)

Występuje w krajach o cieplejszym klimacie. Pierwotnie zamieszkiwał kraje Azji oraz Afryki. Obecnie spotkać go można także w Europie oraz Ameryce Północnej.

Przykrótek półskrzydły osiąga wielkość od 2 do 4mm. Jego ciało jest owalne, nieco spłaszczone, koloru ciemnobrązowego, niekiedy całkowicie czarnego. Cały pokryty jest mocno przylegającymi szczecinkami. Pokrywy w stosunku do reszty ciała znacznie jaśniejsze, nie przykrywają całkowicie odwłoka. Dwa ostatnie segmenty są doskonale widoczne. Cechą charakterystyczną są dwie żółtoczerwone plamki znajdujące się na przedpleczu. Na końcu czułek znajduje się zaokrąglona buławka.

Szkodnik ten zdecydowanie preferuje pomieszczenia zamknięte takie jak magazyny z produktami importowanymi. Na otwartej przestrzeni spotykany niezwykle rzadko, jedynie na dojrzałych owocach. Żeruje na produktach pochodzenia roślinnego, szczególnie gdy są one wilgotne. Przykrótek półskrzydły szczególnie upodobał sobie dojrzałe i suszone owoce, orzechy, grzyby oraz nasiona kakao.

Samica przykrótka połskrzydłego są jednymi z najpłodniejszych chrząszczy. Dzienna liczba składanych jaj może osiągnąć nawet 60 sztuk. W ciągu swojego życia średnio składają od 1000 do nawet 2000 jaj (jest to liczba maksymalna). Przeciętny kres rozwoju jednego pokolenia trwa około trzech tygodni. W warunkach sprzyjających, gdy temperatura wynosi 32°C, okres ten może skrócić się do 12 dni. Larwy, wgryzając się do wnętrza pokarmów, zostawiając sporą ilość płynów. Po niedługim czasie płyn ten wydostaje się na zewnątrz, co daje pierwsze oznaki zasiedlenia się szkodnika w magazynie. Przykrótek półskrzydły jest bardzo aktywnym szkodnikiem. Mając dobrze rozwinięte skrzydła, owad chętnie lata w pomieszczeniu.

Przykrótek półskrzydły na ogół nie jest poważnym szkodnikiem. Zagraża jedynie magazynom, w których znajdują się suszone owoce.